Indian History 300 BC to 200 BC (ਭਾਰਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 300 ਈ. ਪੂਰਵ ਤੋਂ 200 ਈ. ਪੂਰਵ ਤੱਕ )
| Indian History 300 BC to 200 BC |
ਭਾਰਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 300 ਈ. ਪੂਰਵ ਤੋਂ 200 ਈ. ਪੂਰਵ ਤੱਕ
ਵਿਧਿੰਆਚਲ ਪਰਬਤ
ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਦੱਕਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ
ਦਕਿਸ਼ਣਾਪੱਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਦੱਕਨ ਵਿੱਚ ਸਾਤਵਾਹਨ
ਵੰਸ਼ ਨੇ ਮੌਰੀਆ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ । ਇਹ ਰਾਜ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ
ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਸਾਤਾਵਾਹਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ
ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਸੀ । ਸਾਤਾਵਾਹਨ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੇ ਲੱਗਪਗ ਸਾਢੇ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ ।
ਸਾਤਾਵਾਹਨ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘਾਟ ਹੈ । ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਸਿਰਫ 29
ਸ਼ਿਲਾਲੇਖਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਜਿਆਦਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ । ਡਾ. ਡੀ.ਆਰ. ਭੰਡਾਰਕਰ
ਅਨੁਸਾਰ 500 ਈ. ਪੂਰਵ ਨੂੰ ਸਾਤਵਾਹਨਾਂ ਦਾ ਉਦੈ ਕਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਗੌਤਮੀ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਕਰਨੀ
ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਾਤਵਾਹਨ ਰਾਜਾ ਸੀ । ਉਸਨੇ 106 ਈ. ਤੋਂ 130 ਈ. ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ । ਉਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ । ਗੌਤਮੀਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਕਰਨੀ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਸਿਸ਼ਠੀ ਰਾਜਗੱਦੀ
ਤੇ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਉਸਨੇ 130 ਈਸਵੀ ਤੋਂ 154 ਈਸਵੀ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਮਹਾਂਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ
ਔਰੰਗਾਬਾਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਣਾਇਆ ਸੀ । ਸਾਤਵਾਹਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸ਼ਾਸਕ ਯੱਗਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ਾਤਕਰਨੀ ਸੀ
। ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਤਵਾਹਨ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ।
ਸਾਤਵਾਹਨ ਸ਼ਾਸਨਕਾਲ
ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦਾ ਮੁੱਖੀ ਰਾਜਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਸਾਰੇ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ।
ਪ੍ਰਾਂਤ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਂਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ
ਵੰਡਿਆਂ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਜਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਅਹਾਰਾਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੜਕਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆ
ਹੋਇਆ ਸੀ । ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਪਾਰ ਕਾਫੀ ਉੱਨਤ ਸੀ । ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਪਾਰ ਅਰਬ, ਈਰਾਨ, ਮਿਸਰ, ਬਰਮਾ,
ਅਤੇ ਮਲਾਇਆ ਆਦਿ ਦੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਸਾਤਵਾਹਨ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਸੀ । ਉਸ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੂਜੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸਨ । ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਮੰਨਦੇ
ਸਨ । ਸਾਤਾਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਦੱਕਨ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਕੱਟ ਕੇ ਭਵਨ ਨਿਰਮਾਣ ਕਲਾ ਨੂੰ ਖੂਬ ਵਿਕਸਤ
ਕਰਵਾਇਆ । ਪੂਨੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਾਰਲੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਕੱਟਕੇ ਚੈਤਿਯਾ ਹਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਸਾਤਵਾਹਨਾਂ
ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਤੂਪ ਵੀ ਬਣਵਾਏ । ਸਾਂਚੀ ਦੇ ਸਤੂਪ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸਤੂਪ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿਖੇ
ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ । ਇਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ
ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ।
ਦੱਕਨ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ
ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਹਾਪਾਸ਼ਾਣ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ –
200 ਈ. ਪੂਰਵ
ਵਿੱਚਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਖੋਜ ਹੋਈ ਜਿਸਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ । ਲੋਹਾ ਤਾਂਬੇ ਅਤੇ
ਕਾਸੇ ਨਾਲੋਂ ਮਜਬੂਤ ਧਾਂਤ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ । ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ
ਵਰਤੋਂ ਔਜਾਰ ਅਤੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ
ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਪਾਸ਼ਾਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ । ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾਮ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ
ਵਿਸ਼ੇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਫਨਾਉਣ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ । ਉਹ ਲੋਕ ਮੁਰਦੇ ਨੂੰ ਦਫਣਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ
ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਘੇਰਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ
ਵਿੱਚ ਮਿਲਈਆਂ ਹਨ । ਇਹ ਲੋਕ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੋਜਾਨਾ ਵਰਤੋਂ ਦੀਆਂ ਕਾਫੀ ਵਸਤਾਂ
ਦਫਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਮਰ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ
ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ
ਖੁਦਾਈ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ । ਮਹਾਂਪਸ਼ਾਣ ਕਾਲ ਦੇ ਖੰਡਰ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮਗਾਉ,
ਤਕਲਾਘਾਟ, ਮਹੂਰਝੜੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਾਸਕੀ ਕੋਪਬਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਗਿਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹਨ ।
ਇਹ ਲੋਕ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਰਤਦੇ ਸਨ । ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੜੇ
ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਰਤਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ । ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਿੱਤਾ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਸੀ । ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੀ ਕਰਦੇ
ਸਨ । ਖੁਦਾਈ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਸੰਦ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ
ਹਨ ।
ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ –
ਚੋਲ – ਚੋਲ ਰਾਜ
ਕਵੇਰੀ ਡੈਲਟਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਉਰਯੁਰ ਜਿਸਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਤ੍ਰਿਚਨਾਪਾਲੀ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚੋਲ ਸ਼ਾਸਕ ਕਾਰੀਕਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਉੱਪਰ ਜਿੱਤ
ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ।
ਪਾਂਡਯਾ – ਪਾਂਡਯ
ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਮਦੁਰਾ ਸੀ । ਪਾਂਡਯ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਵਪਾਰ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ।
ਨੇਦੂੰਜਯਾਨ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਾਂਡਯ ਸਾਸਕ ਸੀ ।
ਚੇਰ – ਚੇਰ ਰਾਜ
ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਘਾਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਤੰਗ ਪੱਟੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ । ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾਬਾਰ, ਕੋਚੀਨ
ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਟਰਾਵਨਕੋਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ । ਇਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੰਜੀ ਸੀ । ਚੇਰ ਰਾਜ ਦੇ ਰੋਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ
ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਤੋਂ ਸਬੰਧ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜੇਕਰ
ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ।
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਿੱਤਾ ਖੇਤੀ ਬਾੜੀ ਸੀ । ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਵਪਾਰ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਸ਼ਾਹੀ ਖਾਨਦਾਨ ਅਤੇ
ਅਮੀਰ ਲੋਕ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚਕਾਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ । ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਕਾਰੀਗਰ ਤੱਟਾਂ ਨਾਲ
ਲੱਗਦੇ ਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ । ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਟੈਕਸ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ।
ਸੰਗੀਤ, ਨਾਚ, ਜੂਆ ਅਤੇ ਕਾਵਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੰਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ਸਨ ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੈਦਿਕ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਜੈਨ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਧਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਥਾ ਸੀ । ਕੁੱਝ
ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ । 100 ਈ. ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਈਸਾਈ ਧਰਮ
ਦਾ ਉਦੈ ਹੋਇਆ । ਜੋ ਕਿ ਹੋਲੀ ਹੋਲੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆ ਗਿਆ । ਇਸ ਧਰਮ ਦਾ ਆਰੰਭ ਈਸਾ ਮਸੀਹ ਜੀ
ਤੋਂ ਹੋਇਆ । ਇਹ ਮੁੱਢਲੇ ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ ਉੱਪਰ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ । ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਰੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ
ਪਸਾਰ ਹੋਇਆ । ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਦਾ ਪਰਸਾਰ ਮਾਲਾਬਾਰ ਤੱਟ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ।
ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਪ੍ਰਮਾਣ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ 700 ਈ. ਤੋਂ ਕੇਰਲਾ ਵਿੱਚ ਈਸਾਈ – ਭਾਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ
ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ।
ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ –
326 ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ
ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਚੋ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਿਕੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗਵਰਨਰ
ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ । ਉਹ ਗਵਰਨਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਹੱਦੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ । ਮੌਰੀਆ
ਰਾਜ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਆਦ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਤਾ ਫਿਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ । ਡਿਮਿਟਰੀਅਸ ਇਹਨਾਂ
ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ । ਇੱਕ ਹੋਰ ਯੂਨਾਨੀ ਮੀਨੇਂਦਰ ਨੇ ਪੁਸਯਮਿੱਤਰ ਸ਼ੁੰਗ ਦੇ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ
ਕੀਤਾ ਸੀ । ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਸ਼ੱਕ ਭਾਰਤ ਆਏ ਸਨ । ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਸਤੀਆਂ ਉੱਤਰ
ਪੱਛਮੀ ਪੰਜਾਬ, ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਮਥੁਰਾ ਅਤੇ ਮੱਧ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਨ । ਪਰੰਤੂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ
ਪੱਛਮੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਗੁਜਰਾਤ ਅਤੇ ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਮਥੂਰਾ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ
। ਰੂਦਰਦਾਮਨ ਪਹਿਲਾ, ਜਿਸਨੇ 200 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ
। ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਸਮਰਾਟ ਚੰਦਰਗੁਪਤ-II (ਵਿਕਰਮਦਿੱਤਿਆ ਨੇ ਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦਰਮਿਆਨ
ਹੀ ਪੱਲਵ ਈਰਾਨ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਆਏ । ਗੋਡੋਫਰਨੀਜ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਾ ਸੀ । ਪੱਲਵ ਰਾਜ ਪੰਜਾਬ
ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ ਦੇ ਕੁੱਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਗੋਡੋਫਰਨੀਜ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ
ਹੀ ਪੱਲਵ ਰਾਜ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਾਤੀ
ਜਿਸਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਭਾਰਕ ਆਈ ਸੀ । ਚੀਨ ਦੀ ਸਰਹੱਦੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ
ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਸੀ ।100 ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਇਥੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ । ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਕਨਿਸ਼ਕ ਸੀ ।
ਉਸਨੇ 78 ਈਸਵੀ ਤੋਂ 102 ਈਸਵੀ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ । ਉਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੇਤੂ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ
ਮੱਧ ਭਾਰਤ, ਗੁਜਰਾਤ, ਸਿੰਧ, ਪੰਜਾਬ, ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਅਤੇ ਬਲਖ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ । ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ
ਕਨਿਸ਼ਕ ਵੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਸੀ । ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ
ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਚੌਥੀ ਬੁੱਧ ਸਭਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਉਸਨੇ ਬੋਧ ਸਤੂਪ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰ ਵੀ
ਬਣਾਏ ਸਨ । ਉਸਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਘੋਸ਼ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਦਵਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ । ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੁੱਧ
ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ
ਗਿਆ । ਉੱਤਰ – ਪੱਛਮੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਗੰਧਾਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਬੋਧ ਕਲਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ । ਯੂਨਾਨੀ
ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਗੰਧਾਰ ਕਲਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਤੀਜੀ ਸਦੀ ਈਸਵੀ
ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾਨ ਰਾਜ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ।
Comments
Post a Comment
if you have any doubt feel free to write me @ my email muktsarcity544@gmail.com